De muffe lucht hangt nog steeds in mijn appartement. Ondanks dat de ramen al dagen openstaan. Straks beginnen ze met het oplossen van alle ellende: de grote lekkage van de bovenbuurman in mijn appartement. Werklui komen straks de plafonds overspuiten, de muren stukadoren, alles verven en de tegels in de badkamer vervangen. Dus haal ik alvast de huishoudtrap beneden uit de berging. Die zullen ze straks wel nodig hebben.

Ik open de deur die toegang geeft tot alle bergingen en sta in een laag stomend water die tot mijn enkels reikt. Het warme water stroomt naar binnen. Er is een hoofdleiding van de stadsverwarming gesprongen. Bij mijn eigen bergingsruimte aangekomen open ik de deur. Ik zie tot mijn schrik dat ook hier alles nat is en de schimmel zich in een rap tempo aan het vormen is.

Terneergeslagen en met een natte huishoudtrap ga ik weer naar mijn appartement. Ik pak mijn verzekeringspapieren op en bel het alarmnummer. Ik leg uit in welke ellende ik al zat en dat ik daarbovenop ook nog eens een nieuwe lekkage in de berging heb ontdekt. En ik had net alles vanuit mijn appartement in die berging gezet om ruimte te maken voor het opknapwerk boven. Wat moet ik nu doen? “Mevrouw, we zorgen dat deze week de expert nog bij u langskomt. Die gaat met u kijken wat te doen”. We bevestigen de afspraak nog even per mail. Ik geef voor het gemak mijn werk-e-mailadres door, dat werkt het snelst.

Later die week belt de expert aan en ik vraag of hij eerst even boven wil komen. Ik vraag hem of hij koffie wil. “Jazeker!’, was het antwoord. Logisch natuurlijk, hij is per slot van rekening al de hele dag onderweg en koffie wordt tegenwoordig niet veel meer aangeboden. Terwijl ik de koffie maak zie ik hoe hij kijkt naar puinhoop die de verbouwing geeft. “Ik dacht dat ik kwam voor een lekkage in een berging?” “Ja, dat komt u ook.” “Alleen hier heb ik ook lekkage.”

Hij haalt zijn formulier tevoorschijn en neemt samen met mij zijn aantekening door en sluit af met het opnoemen van mijn emailadres. Even valt hij stil. “U werkt bij Eurocross?” Ik knik bevestigend en zie herinneringen door zijn hoofd schieten. “Maar dan is dit mijn kans om iets terug te kunnen doen. Mevrouw, geen zorgen. Nu ga ik u helpen en alles komt goed.”

Dit verhaal verwoordt voor mij hoe ik op dat moment besefte dat het werk dat wij bij Eurocross doen voor anderen zoveel meer kan betekenen dan wij soms beseffen. En dat is fijn!